ورزش فوتبال آمریکایی

ورزش فوتبال آمریکایی یکی دیگر از ورزش هایی است که در آمریکا علاقه مندان زیادی دارد. این رشته یک ورزش گروهی است و شباهت هایی به راگبی دارد. بازیکنان برای گرفتن توپ می توانند از حرکت های آرنج، انواع تکل ها و کوبیدن ها استفاده کنند و خطای خاصی برای آن ها گرفته نمی شود و همین قانون نشان از خطرناک و پربرخورد بودن این رشته ورزشی دارد. هم چنین این ورزش لباس ها و تجهیزات مخصوصی دارد، به طور مثال کلاه ایمنی که از وسایل مهم در این رشته است، جنس آن از آهن و داخل آن از جنس پنبه است. توپ های این رشته که در مسابقات استفاده می شود از نظر قطر، محیط ، وزن و فشار هوا شرایط خاصی را باید داشته باشند.

این بازی در دو نیمه ۳۰ دقیقه ای(چهار کوارتر ۱۵ دقیقه ای) برگزار می شود. تعداد بازیکنان داخل زمین ۱۱ نفر است اما تعداد کلی بازیکنان هر تیم بیشتر از این تعداد است. مربیان برای تعویض بازیکنان محدودیتی ندارند و با توجه به شرایط بازی این کار را انجام می دهند. تعداد داوران در این رشته،یک سرداور و ۶ داور است. برای تعیین وضعیت تیم ها از نظر حمله و یا دفاع، با پرتاب سکه آغاز می شود. بازی توسط تیم دفاع کننده آغاز می شود و پس از پرتاب کردن توپ به سمت تیم مقابل و گرفتن توپ توسط بازیکنان حمله و دویدن های سریع آنان ادامه بازی دنبال می شود.

ورزش راگبی

ریشه راگبی به طور کلی به تمامی رشته هایی که به نوعی فوتبال هستند(راگبی ۱۵ نفره، ۱۳ نفره و  فوتبال استرالیایی،کانادایی و آمریکایی) گرفته شده است. این رشته در اروپا،استرالیا و آفریقا طرفداران زیادی دارد. تجهیزات راگبی نسبت به فوتبال آمریکایی کمتر است و فقط در ناحیه سر و شانه یه لایه نازک محافظ پوشیده می شود. این بازی در دو نیمه ۴۰ دقیقه ای برگزار می شود و زمان استراحت بین نیمه ها ۱۰ دقیقه است. تعداد تعویض ها در راگبی ۷ است و تعداد بازیکنان هر تیم ۱۵ نفر است. تعداد داوران در راگبی ۳ سرداور و یک داور است.

برای رساندن توپ به محوطه گل بازیکنان نمی توانند از پرتاب توپ به سمت جلو استفاده کنند و باید توپ را به طرفین و یا عقب پرتاب کنند. بازیکنان تیم حریف سعی دارند توپ را از دست حریف بگیرند و وی را به زمین بیندازند، به همین دلیل بازیکن باید توپ را سریع آزاد کند و پاس دهد. جام جهانی راگبی هر ۴ سال یک بار برگزار می شود و از پربیننده ترین ورزش ها بعد از رویداد ورزشی جام جهانی فوتبال و المپیک است.

بازی راگبی زیر آب

یکی دیگر از ورزش های جالب که به راگبی مربوط است، ورزش راگبی زیر آب است. هر تیم ۶ بازیکن دارد که سعی دارند توپ را به داخل سبدهای فلزی تیم های مقابل بیندازند و امتیاز کسب کنند. این بازی نیازمند تجهیزات غواصی و ماسک و لوله های تنفسی است. عمق استخر ۴ متر است و توپ این رشته به گونه ای سنگین است که سریع به سطح آب نمی آید.

آسیب های مغزی در راگبی و فوتبال آمریکایی

به دلیل آسیب های وارد شده بیش از حد به سر در بازی راگبی و ضربات شدید که به وجود می آید، متخصصین در تلاش هستند تا بهترین تجهیزات را برای این رشته وارد بازار کنند. به طور مثال شرکتی با همکاری دانشگاه واشنگتون و تیمی متشکل از مهندسین و متخصصان مغز و اعصاب، اقدام به تولید کلاهی خاص و منحصر به فرد برای این رشته کرده است.

طراحی این کلاه از سپر خودروها گرفته شده است و فشار و نیروی ناشی از ضربات را به مقدار زیادی کاهش می دهد و بسیار انعطاف پذیر است. سطح بیرونی کلاه به گونه است که پس از جذب نیروی ناشی از ضربه به دلیل انعطاف زیاد به شکل اولیه خود باز می گردد. یکی دیگر از ویژگی های این محصول بندهای اتصالی آن است که به گونه ای طراحی شده که می توان بعد از آسیب دیدگی به راحتی کلاه را از سر ورزشکار برداشت و بند ها را آزاد کرد .

پزشکان معتقدند که ۹۵ درصد بازیکنان فوتبال آمریکایی دچار بیماری های مغزی می شوند. اگر سر انسان در معرض ضربات شدید و بیش از حد قرار بگیرد،باعث برخورد مغز به دیواره جمجمه و در نهایت زوال عقل،افسردگی، مشکلات فکری و آسیب های مغزی می شود. این آسیب ها و علائم می تواند در همان لحظه و یا پس از چند روز و حتی در درازمدت خود را نشان دهد. با توجه به این نکته سعی شود که قبل از سن ۱۸ سالگی این ورزش ها برای افراد و مخصوصا کودکان منع و یا در صورت فعالیت در این رشته، از ضربات شدید و پریدن های خطرناک در آنان جلوگیری شود.