مبتلایان به ایدز و فعالیت ورزشی

تاثیرات مثبت ورزش بر ایدز

در تحقیقات مختلف علمی، تاثیرات مثبت ورزش بر ایدز ثابت شده است. از سوی مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، بیماری ایدزHIV  این گونه تعریف می شود، همین که عفونتHIV  شناسایی شود، فرد جزو بیماران قرار می گیرد صرف نظر از اینکه بیماری تا مرحله ایدز پیشرفت کرده باشد یا خیر. یا توجه به تعریف مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها، سالیانه تقریبا 56000 نفر در ایالت متحده به ویروسHIV آلوده می شوند.

در سال 2006، تعداد افراد مبتلا به ایدز در ایالت متحده، بیش تر از یک ملیون نفر برآورد شد. به دلیل پیشرفت هایی که به تازگی در درمان ضد ویروسی خیلی فعال محقق شده است(HAART) ، میانگین طول عمر افراد مبتلا به ایدز تا حد زیادی افزایش یافته است. بنابراین، در حال حاضر به این بیماری، به عنوان بیماری مزمن طولانی مدت نگاه می شود تا یک بیماری کشنده. اما نکته منفی این درمان جدید را چنین گفته اند: آهسته تر شدن روند بیماری که با انواع ناتوانی ها از جمله نوروپاتی، بیماری های قلبی عروقی، افزایش چربی بدن و میوپاتی همراه می باشد.

همچنین، خستگی در این افراد زیاد می شود که با ضعف و خستگی عضلانی همراه است و عملکرد فعالیت های روزانه زندگی را بیش تر با چالش مواجه می کند. به علاوه، نتایج پژوهش ها نشان می دهند آمادگی قلبی عروقی که با حداکثر اکسیژن مصرفی(vo2max) سنجیده می شود، احتمالا 40 درصد کمتر از میزانی است که در افراد سالم دیده می شود. نتایج پژوهش های گوناگونی نشان می دهد احتمالا vo2max ناچیز در افراد مبتلا به ایدز، ریشه در آسیب های میتوکندریایی عضلات اسکلتی دارد. این اتفاق باعث می شود توانایی عضلات فعال برای برداشت اکسیژن از خون و تولیدATP در مسیر های اکسایشی مختل شود.

رابطه ایدز و تمرینات هوازی

در بیماران مبتلا به ایدز کاهش آمادگی هوازی، توانایی آن ها را در انجام فعالیت های روزانه و فعالیت های کیفی کلی زندگی محدود می کند. بنابراین، پژوهشگران در صدد پاسخ به این سوالند که این بیماران آیا می توانند آمادگی خود را با تمرینات ورزشی افزایش دهند؟ نتایج چند پژوهش نشان می دهد افراد مبتلا به ایدز می توانند به تمرینات استقامتی طراحی شده پاسخ دهند و vo2max در آن ها مثل افراد سالم گسترش می یابد. مهم است بدانیم انجام تمرینات هوازی، نباید سلامتی افراد مبتلا به ایدز را تهدید کند، بار ویروسی و تعداد سلول های ایمنی نباید با تمرینات تغییر کند. به علاوه، سلامت روانی( برای مثال، افزایش رضایت و کاهش افسردگی) به دنبال تمرینات استقامتی گسترش می یابد.

ایدز علاوه بر کاهش آمادگی قلبی عروقی، اغلب با شرایطی همراه است که به سندروم تحلیل رفتگی ، حتی در بین افرادی که با روش HAART درمان شده اند معروف است. این تحلیل رفتگی با کاهش حداقل 10 درصد وزن بدن در 12 ماه مشخص می شود. در این تحلیل نه تنها وزن عمدتا عضلات اسکلتی کاهش می یابد، بلکه با کاهش ظرفیت عملکردی ناشی از کاهش قدرت فرد همراه است.

تاثیرات تمرینات قدرتی در بیماری ایدز

نتایج پژوهش ها نشان می دهند ارتباط قوی بین تحلیل رفتگی و پیشرفت بیماری وجود دارد که به مرگ و میر منجر می شود. برای جلوگیری از این تحلیل رفتگی عضلانی، چند روش توصیه شده است که برخی از آن ها عبارتند از: مشاوره ومداخله تغذیه ای، هورمون درمان و مصرف های دارویی. با وجود این، همه ی آن ها مشکلاتی جدی مثل حالت تهوع و هزینه زیاد دارند که استفاده از آن ها را در مقیاس وسیع غیر ممکن می سازد. مداخله موفقیت آمیزی که کم تر مورد توجه قرار گرفته است، انجام تمرینات مقاومتی است. نتایج برخی پژوهش ها نشان می دهند افراد مبتلا به ایدز مثل افراد سالم و غیرفعال، این توانایی را دارند تا عملکرد عضلات و توده عضلانی خود را گسترش دهند.

برای مثال، روبنوف و همکارانش گزارش کرده اند به دنبال یک برنامه تمرینی 8 هفته ای با استفاده از بار تمرینی50 تا 80 درصد یک تکرار بیشینه در 3 نوبت 8 تکراری، همه گروه های عضلانی افزایش قدرتی به میزان 31 تا 50 درصد را تجربه کرده اند. ضمنا باعث افزایش بارز توده بدون چربی می شود. در مطالعه ای، بیماران ایدزی مبتلا به سندروم تحلیل رفتگی، با شرکت در تمرینات مقاومتی فزاینده، 60 درصد افزایش در قدرت عضلانی و 5 درصد افزایش در توده بدون چربی را تجربه کرده اند. این بیماران هم چنین گفته اند ظرفیت عملکرد بدنی آن ها در زندگی روزانه، تا حد زیادی پس از تمرینات مقاومتی افزایش داشته است. همانند تمرینات هوازی، تجویز تمرینات مقاومتی باعث بدتر شدن  روند بیماران ایدز نمی شود و سلامتی آن ها را به خطر نمی اندازد.