اثرات پپتید در بدنسازی از شایعه تا واقعیت

انواع هورمون ها

انواع هورمون ها به سه نوع اصلی تقسیم می شوند. هورمون های استروئیدی، هورمون های پپتیدی و هورمون های مشتق از اسید های آمینه یا آمینی. هریک، ساختار شیمیایی ویژه ای دارند که مشخص می کند یک هورمون چگونه می تواند با سلول هدف خود تعامل برقرار کند. هورمون های پپتیدی از اسیدهای آمینه ساخته می شوند. این هورمون ها در بسیاری از غدد درون ریز تولید می شوند(برای مثال، هیپوفیز قدامی، هورمون رشد را ترشح می کند.) و می توانند ساختارهای بسیار پیچیده ای داشته و از صدها اسیدآمینه تشکیل شوند.

هورمون های پپتیدی(در عمل پلی پپتیدها) و کاتکولامین ها آب دوست هستند بنابراین نمی توانند از غشاء پلاسمایی که در قسمت داخلی خود دارای زنجیره های اسید چرب است، عبور کنند. در نتیجه آن ها از طریق اتصال به گیرنده های سطح غشاء بر سلول های هدف خود اثر می گذارند وبدین وسیله سلول ها را تحت تاثیر قرار می دهند. هورمون های پپتیدی شامل انسولین، گلوکاگون و هورمون رشدGH  می باشند.

انسولین در بدنسازی

انسولین به دلیل ویژگی های رشد دهندگی اش مورد توجه ورزشکاران قرار گرفته است تا ترکیب بدن یا عملکرد خود را افزایش دهند. نقش اصلی هورمون، تنظیم دقیق گلوکوز خون می باشد و هورمون آنتاگونیست(مخالف) آن یعنی گلوکاگون در این عمل به انسولین کمک می کند. با وجود این به عنوان یک داروی آنابولیکی نیز مورد توجه است، هرچند اطلاعات حمایتی در این باره زیاد نیستند. به دلیل تاثیر چشمگیر این هورمون بر متابولیسم گلوکوز و به دلیل عدم تنظیم دقیق اش هنگام تلفیق با سایر هورمون های آنابولیکی کارایی این هورمون به عنوان یک دارو هنوز به اثبات نرسیده است. عوارض جانبی آن می تواند شدید باشد، عوارضی مانند وضعیت هیپوگلیسمی دراز مدت، مرگ ناشی از شوک انسولینی و صدمات مغزی از آن جمله اند.

رهایش گلوکاگون و آثارش

ترشح گلوکاگون به سرعت به کاهش غلظت گلوکوز خون پاسخ می دهد وعمل می کند تا میزان قند خون به حالت طبیعی بازگردد. در پلاسما، هورمون نیمه عمر خیلی کوتاهی دارد(5 دقیقه) ، و غلظت آن با خوردن به ویژه با رژیم غذایی پرکربوهیدرات کاهش می یابد. به دلیل پایین افتادن غلظت گلوکوز خون، غلظت گلوکاگون خون بین وعده  های غذایی افزایش می یابد. تحریک مستقیم سمپاتیکی لوزالمعده با استرس روانی یا فیزیکی حاد(کوتاه مدت) نیز به افزایش ترشح گلوکاگون می انجامد.

استفاده ورزشکاران از هورمون رشد انسانی

هورمون رشد انسانیHGH، از هیپوفیز قدامی ترشح می شود و چند کارآنابولیکی، لیپولیزی و افزایش عملکرد(مانند تستوسترون) را بر عهده دارد. ویژگی های آنابولیکی، رشد استخوان و عضلات اسکلتی را تحریک می کند اما بر سایر اندام های اصلی هم تاثیر می گذارد و باعث عوارض جانبی بالقوه ای می شود. در کلینیک ها برای درمان چند بیماری، از ترکیباتHGH استفاده می شود. با این حال، از اواخر دهه ی 1980، آثار آنابولیکیHGH توسط ورزشکاران شناخته  شد و مورد استفاده یا سوء استفاده قرار گرفت.HGH، ممکن است بافت را افزایش و احتمال آسیب رسانی را کاهش دهد.

برخی پژوهش های بالینی نشان داده اند HGH به تنهایی، تاثیر چندانی بر عضلات اسکلتی ندارد. با این حال، بسیاری از ورزشکارانی که ازHGH استفاده می کنند( با دوزهای بسیار زیادتر از توصیه های پزشکی) اظهار می دارند فواید زیادی از مصرف آن کسب می کنند.HGH هرچند به خودی خود ارگوژنیک است، اما عقیده بر آن است آثار زیاد آن زمانی مشاهده می شود که همراه با سایر داروهای آنابولیک استفاده شود. به نظر می رسد استفاده همزمان این دو نسبت به استفاده هریک به تنهاییف به افزایش بیشتر قدرت آنابولیکی منجر می شود.

عوارض هورمون رشد انسانی

HGH گران قیمت  و مولکولی پروتئینی است که باید همیشه خنک نگه داشته شود. این هورمون را باید تزریق کرد، زیرا با خوردن  تجزیه می شود.HGH در ادرار دیده نمی شود و در نتیجه نمی توان مصرف آن را از راه آزمایش ادرار شناسایی کرد. بسیاری از ورزشکاران برای فرار از آزمایش، از HGH استفاده می کنند. روش های متنوعی برای تشخیص HGH پیشنهاد شده و آزمایش شده است. استفاده از HGH ممکن است به عوارض جانبی زیادی از جمله هیپوگلیسمی، فشار خون بالا، تغییر ماهیت هورمونی و عملکرد تیروئید، بزرگ شدن شدن اندام ها، آسیب کلیه و کبد، سر درد و نوسانات اخلاقی منجر شود. بزرگ شدن بیش از حد استخوان(آکرومگالی) نیز ممکن است اتفاق افتد. رشد استخوان های پیشانی، فک، دست ها و چاها، ویژگی های شناخته شده ای هستند که استفاده ی ورزشکاران از HGH را نشان می دهد.