اقدامات درمانی در محل وقوع آسیب های ورزشی
روزانه تعداد زیادی از ورزشکاران در سراسر دنیا دچار آسیب های ورزشی می شوند. اگر نشانه های جدی آسیب در ورزشکار وجود داشت باید اقدامات درمانی در محل وقوع آسیب های ورزشی تا رسیدن پرسنل فوریت پزشکی صورت گیرد.
نحوه درمان آسیب های مزمن
بیشتر آسیب های مزمن ناشی از استفاده مفرط یا حرکت های مکرر هستند. زمانی که این آسیب ها موجب بروز علائم بالینی می شوند، در واقع آسیب ها از مدت ها قبل وجود داشته اند ولی آن قدر شدید نبوده که علائم بالینی قابل تشخیصی را ایجاد کند.
اساس درمان در این ورزشکاران استراحت نسبی است. فعالیت آسیب رسان را باید کاهش داد. این کار به آسیب فرصت ترمیم خواهد داد و آسیب بیشتری نیز ایجاد نخواهد شد. بهتر است ورزش را با شدت بسیار کمتری ادامه داده و به تدریج تا حد تمرین های قبلی و مسابقه افزایش داد. برای تعیین مقدار فعالیت مجاز، درد بهترین راهنما است. منظور درد در حین تمرین و پس از آن است.
روش های درمانی دیگری را می توان به برنامه استراحت نسبی و بازگشت تدریجی اضافه کرد. دارو های ضد التهابی غیر استروئیدی می تواند به درمان درد کمک کند. این داروها به طور تجربی نشان داده اند که قادر به فرونشاندن پاسخ التهابی از طریق متوقف کردن تولید پروستاگلاندین ها می باشند. تمرین های کششی و توانمند ساز باید جزء مکمل برنامه توانبخشی را تشکیل دهند. روش های فیزیکی ماند یخ، فراصوت و ماساژ به بهبود آسیب های مزمن کمک می کنند.
عوارض تزریق استروئید
به علت تاثیر تضعیف کننده موقتی استروئیدها، فعالیت های ورزشی را باید کاهش داد و یا حتی حداقل تا ۲ هفته پس از تزریق، از انجام فعالیت اجتناب کرد. پس از این دوره می توان فعالیت را به تدریج شروع کرد. باید از تزریق های پیاپی برای یک آسیب خودداری کرد. بیشتر پزشکان استروئیدها را هر ۳ تا ۴ ماه یک بار بیشتر تزریق نمی کنند. تزریق استروئیدها نباید به طور مستقیم به داخل عضو صدمه دیده صورت گیرد، بلکه باید به اطراف آن تزریق شود. احتمالا تزریق مستقیم به داخل تاندون باعث ضعف شدید آن می شود، که مربوط به آثار خود استروئید و افزایش فشار ناشی از حجم تزریق شده می باشد. در تعداد محدودی از آسیب های مزمن ممکن است برای شروع ترمیم به عمل جراحی نیاز باشد.
روش های درمانی آسیب حاد
برای اینکه تورم کنترل و کاملا محدود شود قانون RICE را می توان به کار بست، به معنی استراحت، یخ یا سرما، فشردن یا بانداژ فشاری و بالا نگه داشتن عضو.
سرمادرمانی در ورزش
سرما درمانی موجب کاهش درد، خونریزی و تورم می شود. هر قدر آسیب بزرگتر باشد باید مدت زمان بیشتری از سرما استفاده کرد. در آسیب مچ پا و زانو باید برای یک دوره حداقل۳۰ دقیقه ای ولی در ران باید ۴۵ دقیقه از سرما درمانی استفاده کرد. در خلال ۲ تا ۳ ساعت پس از وقوع صدمه هدف این است که حدالامکان از سرمااستفاده شود. اولین بسته های یخ مصرفی باید پس از ۳۰ تا ۴۵ دقیقه تعویض شوند. در خلال ۳ تا ۶ ساعت بعد می توان سرما درمانی را حدود ۳۰ دقیقه در هر ساعت ادامه داد تا درد برطرف شود.
کیسه یخ نباید مستقیم روی پوست قرار گیرد زیرا ممکن است موجب سوختگی ناشی از یخ روی پوست شود. نه آب سرد و نه یخ را نباید مستقیم روی زخم باز قرار داد. زمانی که هدف تسکین درد موضعی باشد می توان از اسپری سرد کننده، آن هم در جایی که پوست و استخوان مستقیما با یکدیگر ارتباط دارند مانند قلم پا، بند انگشتان و مچ پا استفاده کرد.
یخ در مرحله حاد و وضعیت های التهابی که در آن ها گرما موجب درد و تورم بیشتر می شود نیز کاربرد دارد. یخ همچنین در کاهش اسپاسم رفلکسی بعد از آسیب عضلانی می تواند کمک کننده باشد.
فشار یا بانداژ فشاری
احتمالا مهم ترین روش برای کنترل تورم اولیه فشردن عضو آسیب دیده است. این کار می تواند به وسیله بانداژ فشاری همراه با یخ مورد استفاده قرار گیرد. این بانداژ باید به گونه ای باشد که محدوده ای به اندازه ۲۰ سانتی متر بالا و پایین بخش صدمه دیده را بپوشاند.
در بسیاری از مشکلات ناشی از استفاده مفرط در وضعیت های التهابی مانند تاندونیت و به خصوص بورسیت، بانداژ فشاری تا زمانی که تورم کاملا از بین رود باید پوشیده شود.
بالا نگه داشتن عضو و استراحت
بالا نگه داشتن عضو مصدوم موجب می شود تا جریان خون در آن کاهش یابد، در نتیجه تورم کاهش می یابد مثلا در آسیب ساق پا یا مچ پا، عضو باید حداقل با زاویه ۴۵ درجه در هوا نگه داشته شود. اعمال فوق(سرما، فشار، بالا نگه داشتن) باید همراه با استراحت عضو در ۴۸ تا ۷۲ ساعت اولیه آسیب حاد مورد استفاده قرار گیرد. بعد از ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از صدمه می توا از گرما و ماساژ برای درمان آسیب استفاده کرد و پس از آن از تمرینات توانبخشی برای ناحیه مصدوم کمک گرفت.
